« شانه به شانه »
|
به فروتني هاي دوست هنرمندم ، سيد ميثم قاضي مير سعيد كاش آسمان پلكي زند ، تا تو نمايان تر شوي كاش اي وفور روشني ! حتي فراوان تر شوي قد مي كشد درچشم شب، شرمي بليغ و باشكوه حالي كه از تن پوش ابر ، عريان و عريان تر شوي اي بغض بسته باز شو ، اي حنجره آواز شو جا دارد اين تحرير را ، يك پرده گريان تر شوي مژگان به مژگان نيشتر، محكم ، مصمم ، بيشتر امشب مداوا را طبيب ! بايد شتـــابان تر شوي در من تماشـــا كردي و تنهايي ات تكثير شد مي بينمت آیینه كز اين هم پريشان تر شوي
برای آن آخرین قرار عاشقانه که به آن وعده داده شده ام . تا آن تلاقی موعود فرقی چه می کند ؟ فرقی چه می کند ؟ من ایستاده باشم و او رو سوی من به تاخت بیاید ، یا من به سوی او حکماً غرض تلاقی ما هر دو ساکن و ساری ست یا ما هر دو ساری و ساکن حکماً غرض فشردن یکدیگر است در آغوش : دیدار زیباست ، زیبا این آخرین قرار ملاقات در انتهای خط آنک تنها حریر نازکی از آرامشی بلیغ و فسونکار مابین ماست وقتی که کوبه های خون بر روی طبل شوم شقیقه دیگر نفیر نبض نمی گردد ، یک پرده فاصله ست فقط یک پرده تا آن تلاقی موعود فرقی چه می کند ؟ حکماً غرض که نقض نمی گردد . بهمن هزار و سیصد و هشتاد دو
تصنیف وترانه ایست که اول بار آن را بر روی آهنگی از دوست عزیزی ـ بماند ـ گفتم و نوشتم . شکل اولیه اش کمی با این فرق داشت ؛ ولی نهایتا به این شکل و شمایل در آمد : پایانِ قناری شب دق مرگِ ترانه شب پایانِ قناری غزلی گنگ وسترون فقط این مانده کنار من چه شدآن وسوسۀ سرخ که من از شاخه نچیدم چه سر انجام غریبی که مرا گاز زند سیبی ! شب بیداری محتوم شب سردرگم سنگین پس از آن خواب خجسته که گره می زند آیا نخ رویای قشنگی که به یکباره گسسته وَ به خمیازه شده بسته ******* نگران تو نشستم تو در آیینه نبودی وَ تو را آه کشیـدم شبحی شکل خودم دیدم شبحی تار و مردد خورۀ ذهن و زبانم من و این آینـه کم کم به ستوه آمده ایم از هم شب دق مرگ ترانه شب پایان قناری جسدی مانده کنارم به جز این گور گرامی نفس مردۀ خود را به چه خاکی بسپارم ؟ که همین آینـه را دارم
تکرار شد پس بگیرید این همه شاباش را این جنین پیش از تولد مرده است فاجعه تکرار شد ، تکرار شد گربه باز از بچه هایش خورده است سعد و نحسِ طالعت را زد ورق دست شومی که شکست این خامه را شست مُهر خونی سبابه ای حرمت توشیح پای نامه را پس بگیرید این همه شاباش را این ، نه پاکوبی و دست افشانی است لَقوه است و لرزه های احتضار سختی ِ مردن به این آسانی است چه بهایی را بهانه می کنند تیرها از هر طرف ، این طرفه را سرب ِ سرخی که به سینه گل کند خلط ِ خونی که بِبُرد سرفه را باز در خونخواهی لبخندِ گل مکر داس کهنه پرچمدار شد بر فراز بام ما تاریخ ، باز گشت وگشت و عاقبت آوار شد پس بگیرید این همه شاباش را این جنین پیش از تولد مرده است فاجعه تکرار شد ، تکرار شد گُربه باز از بچه هایش خورده است . تیرماه ١٣٨٨
ماه ماه راه می رود . من نشسته ام ، نگاه می کنم سنگ راه می رود تیر های برقِ آفتاب سوخته و پرنده ای که روی شاخه ی درخت ، خواب رفته است . شب شبیه هیکلی سیاه در تمام طول راه راه می رود . ماه گریه می کند . من نشسته ام و دستمال دستمال دانه های اشک را زِ صورتم پاک می کنم . پنجره ، باز مانده است گُرگ می وزد و میان این دو نقطه ی سیاه راه می رود . ماه فکر می کند و غرق می شود من نشسته ام ، نفس نمی کشم . پنجه ای قوی گلوم را خفت کرده است : در تراس خانه ی قدیم زیر بارش شدید آفتاب ، خواهرم برادرم و من یک مگس در میان آب کاسه غرق کرده ایم دست و پا و دست و پا و دست و پا و بعد مرده را کنار می زند مو ج آب و جنازه روی سنگفرش داغ زیر بارش شدید آفتاب جان تازه ای برای خود دست و پا و دست و پا و دست و پا می کند . «بُهت » و « شوق» و « من» یکصدا داد می زنیم : « زنده است ، آه ! راه می رود .» ما ه ، شعرِ تازه اش تمام می شود . همچنان من نشسته ام باورم نمی شود ، ولی روی شیب تند دامنه یک نفر مداد خویش را عصای دست کرده است پله پله از خیال های واقعی صعود می کند باورم نمی شود ، ولی مست کرده است روی خط پرتگاه راه می رود . خرداد هزار و سیصد وهشتاد و هفت
|
Hasoosha's an acronym دفینهآبان 1388شهریور 1388 تیر 1388 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 بهمن 1386 آذر 1386 آبان 1386 همراهان
لغتنامه دهخدا |
