يك نيمايي كوتاه و  يك سه گاني :

   تهران ــ  كرج

  محكوم  روي صندلي پشتي پرايد

  ما‌‌‌ بين ِ اين دو همسفر  چاق ،

  امشب چه انتظار ِ رسيدن به تو ، كرج

  بي فايده ست !

  تنها اميد و دلخوشي ام ، اما

  نرماي دلنشين صداي ضبط :

  آهنگ ِ هايده ست .

   قصد

  آرزوي حقيري ندارم

  بركه را مي‌گذارم كه دريا بگيرم

  قصد دارم كه اين بار تصميم ِ كُبري  بگيرم

      " نوخسرواني " به تعبير دوست عزيزم  ، علي عباس نژاد ـ كه اول بار در جلسه ي شعر سراي اهل قلم ، او را ديدم كه اقبالي جدي به اين قالب دوباره احيا شده ي شعر فارسي نشان مي‌داد و آن را همچون مرحوم اخوان به همان نام قديمي اش مي خواند ـ يا "سه گاني" به قول  دكتر عليرضا فولادي عزيز ـ كه كار هاي بسيار خوبي از او و دوستان سه گاني پردازش تا به امروز خوانده ام ، يا حتي نام هاي ديگري كه برخي دوستان ديگر به اين قالب داده ا‌ند ؛ نمي دانم . ولی این را می دانم كه از محبوب ترشدن روز افزون اين قالب نزد شاعران  و ايضا خوانندگان شعر ، بسيار خوشحالم.

      اين هم چند تجربه از من در اين قالب :

            بلبشو

دارد كنار ِ تار ، كسي جاز مي‌زند

يادت به خير ، اسحاق !

سيب از سقوط و جاذبه  سر  باز  مي‌زند

         ****

              تعلل

در مداواي ذهن شاعر خود

آنقدر سستي و تعلل كرد

                   راه حل

حل  ِ هر مشكلي ــ هر چه بغرنج ــ

پاي رایانه امشب به صرف ِ

چاي  و  وبگردي  و  شعر  و  شطرنج

نت " دو "

نت ِ "دو"  چنگ  مي‌زند به دلم ، آن طرف  از  تو  طفره  و اكراه

روي خط‌هاي حامل چشمت ، نيست  غير از سكوت‌هاي  سياه

باز كابوس هر شبم تعبير ... ، التماسي كه  ظاهرا  تاثير ...

مثل اينكه دوباره دارد دير ... ، ساعتت را  نگاه  مي‌كني  آه

باز از جا بلند مي‌شوي  و  ، من در اعماق خود سقوط ، سقوط

شك ندارم دوباره  مي‌روي  و ، باز  هم  زندگي  تباه ، تباه

من زمينگير اين سكون سمج ، تو  ولي در تدارك رفتن

نه ، تماشاي اين رژه سخت است : روسري ، كيف و كفش و شال وكلاه

يك خداحافظي يخ بسته ، دستپاچه  سلام كردن  من

دست كم خنده اي به لب‌هايت ، مي‌نشاند ، اگر ... ولو كوتاه

                         *****

نت ِ"دو"  چنگ  مي‌زند به دلم ، دستم از روي سيم مي‌افتد

ساز  كه با  دلم نمي‌سازد ، بازهم اين سكوت‌هاي سياه

    اينجا جهنم است

سهم تو  پر زدن ، پرپر از آن ِمن

عمر شما بلند ! كمتر  زمان ِ من

بر سينه هايمان ، حكم مقدّري ست :

"رفتن" مدال ِتو ، "ماندن" نشان من

پيرنگ را از اين ، ناكام تر  مچين

يك صحنه هم مرا ، در داستان من ...

خون ، لخته روي دست ، چيزي شكسته است

در آينه چه خواست ، پير از جوان ِ من ؟

مي‌بافم  و دريغ ! بالا  نمي‌رود

از آسمان جداست ، تا ريسمان من

اين دور آخر است ، اين سلسله به جاست

لبريز ِحسرت است ، باز استكانِ من

اينجا جهنم است ؛ پايان ماجرا

محتوم ِ جبر توست‌‌‌‌ ‌‌‌، كار جهان من

 دو  سه سروده ی نیمایی از من در دینگ دانگ ، رسانه ی تخصصی شعر آزاد نیمایی

اینجا  و نیز  اینجا :

                                                                      به دخترم ،  هـستــــــــــي

چقدر خنده  به  لب هاي  تو  برازند َه ست

چه رنگ ِ شاد ِ قشنگي ، چه خنده ات زنده ست

چقدر گل كه همه چشم بر دهان ِ تو ، تا

چه وقت  ميل ِ عزيزت موافق خند ه ست

رواج و رونق ِ بازار ِ شعر هاي  تَرَ م !

كمي بخند كه اين دفتر از غم آكنده ست

كدام سمت ِ سرودن تو را  نفس نكشيد ؟

شكوه ِ نام تو در هر غزل پراكنده ست

دو لب ، دو مصرع  ِخندان ، چه شاه بيتي شد !

مرا چه حال ِ خوشي داده از سرودن دست

دو خط ، دو خاطره ي خوش ، دو انحناي مليح :

چقدر خنده  به  لب هاي  تو  برازند َه ست

تير ماه هشتاد ونه

 نگرانم به مسيري كه تو رفتي از آن

 نگرانم ، نگرانم ، نگرانم ، نگران

 كُفري از ساعت خوابيده ي روي ديوار

 چنگ انداخته ي عقربه هاي سرطان

 اولين ثانيه بعد از تو كماكان جاري

 اولين ثانيه بعد از تو  ندارد  پايان

 نگرانم به غزل هاي  بلاتكليفي

 كه نبودي تو  و  اصلا نسراييدمشان

 التماس كلماتي كه تو را مي جويند

 بيت بيت از تو  مرا دور... ببين دارم جان ـ

 مي كَنم  ، گم نكنم  رد مسیرت را  باز

 روي اين قافيه مي ايستم ، اما  گريان .

o      

 كور ِ اشكم  به تكان دادن دستي به وداع

 اندكي نور به تاريكي چشمم  بنشان

o      

 خوب ِ من ! چشم چپ  و  راست چه فرقي دارد ؟

 روي هر گونه به نام تو  هزاران  م‍‍ژگان

 مثل هر نيمه ي  سيبي ، منم و اين حسرت :

 گاز ِ بعدي به كمالم برساند  دندان 

 ارديبهشت هشتاد و  نه

                                                چيزي نيست

كابوس ِ شبانه است ، پرهيزي نيست       آرام  بخواب  كودكم  !  چيــزي  نيست

باد است كه پرسه مي زند اين اطراف      اين زوزه  ازآن  ِگرگ ِ  خونريزي  نيست

« پايان ِشب ِ سيه...»فراموشش كن      چشمي  به  ره ِ صبح   دلاويزي  نيست

آموختـــه با  درشت  و  ريزيم ، ولي       ديريست  درشت  مي زند ، ريزي  نيست

سر تا سر  تقويم  بهـــار است فقط       غير  از  سه چهار  فصل  ،  پاييزي نيست

باري نه ! اشاره هاي اين تيزي  نيز       ناز است ، نوازش است ، مهميزي نيست

باري نه ! صريح ،ساده ،روشن گفتم      اين  لهجه  مجال ِ هيچ  تعريضي  نيست

« با مرگ برادر است » اما  تو  نترس      آرام   بخواب  كودكم  !  چيـــزي  نيست